Goedele, studeert verpleegkunde, Hogeschool Universiteit Brussel

Goedele, studeert verpleegkunde, Hogeschool Universiteit Brussel

Waarom Goedele voor verpleegkunde kiest ...

Ik koos voor verpleegkunde omdat ik het gevoel heb dat ik met een job als verpleegkundige mijn dromen en wensen op professioneel vlak in vervulling zie gaan, dat alle puzzelstukjes samen vallen...

 

Ontwikkelingswerker in het buitenland
Al jaren droom ik van ontwikkelingswerk, om ergens op een plek het verschil te kunnen maken voor mensen, het gevoel te krijgen dat je zinvol werk verricht. Hier in België, in dit deel van de wereld, draait alles rond consumptie, materialisme. Zolang je hier woont draai je daar sowieso in mee, is het heel moeilijk om erbuiten te kunnen. Als ontwikkelingswerker kom je op plaatsen waar ze het woord 'consumptie' niet eens kennen, waar het draait om overleven, de essentie dus. Een diploma verpleegkunde zal mij alvast de meeste kansen bieden om te kunnen vertrekken. 

Verantwoordelijkheid, dat begint al tijdens de stage...
Ik wil graag een job die me meer verantwoordelijkheid geeft. Voor ik mijn studie begon was ik er al van overtuigd dat je als verpleegkundige voor elke taak die je uitvoert verantwoordelijkheid draagt. Tijdens mijn eerste stage werd ik hier alleen nog maar in bevestigd. Dokters betrouwen op jouw observaties en oordeel, op een juiste toediening van medicatie en zorg. Het is dit soort verantwoordelijkheid waar ik naar op zoek ben. Natuurlijk kan je professionaliteit pas bereiken via een degelijke opleiding. En zo zie ik nog een stukje van mijn droom verwezenlijkt: wat ik al heb aan bagage wordt nu uitgebreid met een stevig pakket aan medische kennis, aan vaardigheden en attitudes op medisch en sociaal vlak. Mijn honger naar kennis wordt maximaal bevredigd! 

Er voor de volle 100% voor gaan...
Ik vind het ook motiverend om te weten dat je niet studeert om het dan terug te vergeten. Al je kennis heb je elke dag nodig, dat is me wel duidelijk geworden tijdens mijn stage. Een job als verpleegkundige vergt elke minuut van de dag je volle concentratie. Je geest werkt op volle toeren, maar tegelijk ben je met je handen bezig. Voor mij is dat de perfecte combinatie. Geen tijd om te zitten suffen achter een computer, elke minuut ben je in volle actie. Voor je het weet is de dag voorbij gevlogen. En dan is er natuurlijk nog het sociale aspect van de job. Ik leef op als ik voor mensen kan zorgen, als ik hun dag een beetje mooier kan maken. Mijn vroegere job als opvoedster bij volwassenen met een mentale handicap heeft me dat duidelijk gemaakt. Tijdens mijn eerste stage had ik het gevoel dat ik gewoon de draad weer oppikte. Het voelde zo natuurlijk om een band op te bouwen met de patiënten. Ik had als studente tijd om hen extra aandacht te geven. Dat werd erg geapprecieerd en ik heb daar veel voldoening uit gehaald. Ik hoop dat ik dat als verpleegkundige ook nog zal kunnen, dat tijdsdruk dit mooie aspect van de job niet te veel naar de achtergrond zal drukken. Ik weet zeker dat ik als verpleegkundige fier zal kunnen zijn op mijn job, op wat ik voor mensen zal kunnen betekenen, fier op wat ik met mijn leven zal aangevangen hebben. En dus ga ik ervoor, voor de volle 100%.