Patrick, 48 jaar, is kinesist: "Aan mij kunnen de bewoners hun verhaal kwijt"

Patrick, 48 jaar, is kinesist: "Aan mij kunnen de bewoners hun verhaal kwijt"

Toen Patrick Vermaercke 12 jaar was ging hij vaak op bezoek bij zijn neef. Die is verpleegkundige en heeft veel boeken over het menselijk lichaam. “Die boeken trokken mij aan. Voor mij stond het toen al vast dat ik iets wilde doen met mensen. Toen ik mijn middelbaar onderwijs afrondde, besloot ik om kinesitherapie te studeren.” Met een diploma kinesitherapie en een specialisatie in sport op zak, startte Patrick als kinesist bij voetbalclub Lokeren en even later bouwde hij een zelfstandige praktijk uit.  

Een eigen praktijk draagt een grote verantwoordelijkheid met zich mee. “Ik werkte nauw samen met huisartsen en specialisten. Het is werken met zeer veel variatie: verschillende letsels, aandoeningen en patiënten van alle leeftijden. Nadat ik 24 jaar een eigen praktijk leidde had ik het gevoel dat ik klaar was voor een nieuwe prikkel in mijn leven. Daarom besloot ik om op zoek te gaan naar een andere job. Ik solliciteerde als kinesist in het woonzorgcentrum Mariahuis in Gavere. Ik dacht: het is nu of nooit. Dus waagde ik mijn kans.”

Werken in een woonzorgcentrum staat gelijk aan werken in teamverband, met multidisciplinair overleg. Dat was voor Patrick even wennen. “In een woonzorgcentrum staat de bewoner centraal. Daarom is het belangrijk dat heel wat zaken in overleg met verpleegkundigen, zorgkundigen en paramedici beslist worden. De sfeer onder de collega’s is hier super. Ik kan op iedereen terugvallen.”

Ook het contact met de bewoners vindt Patrick een meerwaarde. “Voor mij is het als kinesitherapeut de bedoeling om de zorgbehoevende bejaarde zo mobiel en zelfredzaam mogelijk te houden. Ik activeer en motiveer hen. Hiervoor is het belangrijk om geduldig te zijn, te luisteren naar de noden van en respect te hebben voor de opvattingen en waarden van de bewoner. Voor de bewoners ben ik meer dan ‘de kinesist’. Ik bouw een band op met hen en wandel  spontaan hun kamer binnen. Dan maken we een praatje, wandelen we even op de gang of giet ik snel een glaasje water uit. Eenvoudige dingen die de mensen erg appreciëren. Wat je dan terugkrijgt, een glimlach of een simpele dankjewel, geeft je een super gevoel. Soms fungeer ik ook als tussenpersoon. Aan mij kunnen de bewoners hun verhaal kwijt, ook als ze dat tegen anderen niet kunnen zeggen.”

Volgens Patrick hebben nog te veel mensen een verkeerd beeld van een woonzorgcentrum. “Te veel mensen associëren een woonzorgcentrum met oude, zieke mensen. Dat is niet zo. Elke bewoner draagt een verhaal met zich mee. Ze hebben zoveel ervaring, wijsheid en een boeiende kijk op het leven. Dat vind ik de moeite.” Om het negatieve beeld over de sector de wereld uit te helpen, werd Patrick zorgambassadeur van Oost-Vlaanderen. “De zorgsector is te bescheiden. Er zijn zoveel mogelijkheden en er is nood aan nieuwe gemotiveerde mensen. Mensen helpen geeft een voldoening. Ik ben er zeker van dat heel wat jongeren op zoek zijn naar die waarde.”

“Na 26 jaar gewerkt te hebben als kinesist kan en mag ik zeggen dat werken in de zorgsector een aantrekkelijke en boeiende job is. Als ik de keuze opnieuw zou moeten maken, dan kies ik meteen terug voor de zorgsector!”